ඔය නැගුම් වලින් රට සංවර්ධනය වන බව ඇත්තය. නමුත් අපිත් ජීවත් විය යුතුය. ආණ්ඩුවේ අලුත්ම නැගීම තෙල් මිලය. තෙල් මිල නෑගීම ගැන මේ දවස් වල හරි හරියට නැගල යන කතාවකි. තෙල් මිල නගිනවා දැකල වටේ හිටපු එවුන්ගෙත් නැගලාය. ඒ නැගිල්ලට බස් ගාස්තුද නැග්ගාය. තව විදුලි බිලද නැග්ගාය. තව ඉස්සරහට මොන මොනව නගීද කයල මොකෙක්වත් දන්නෙ නැත. මේවා බලන් ඉන්න අපිට ද නගී. උපරිමේට නැගපු එවුන් පාරට බැස්සොත් උන්ගෙ ඇගට පොලිස් කාරයෝ නගී. එහෙම පොලිස් කාරයෙක් නැගලා අහිංසක ළමයි දෙ‍න්නෙක්ගේ පියෙක්ව හතර දෙනෙකුගේ කර උඩ නැගින්නට සලස්පු බව අපි සියල්ලොම දැක්කෙමු.

අපි මේ සියල්ලම උඩ නැගගෙන බලාගෙන ඉන්නෙ නගින්නෙ නැති විපක්ෂ නායකයෙක් නිසාය. නගින්නෙ නැති නායකයෙක් ඉන්න පක්ෂයේ ඉන්න අනිත් එවුන්ට නැග්ගාටද වැඩක් නැත. ලොක්කාට නගිනකම් උන් උඩ නැගගෙන බලාගෙන සිටී. උන්ගෙ නැගින එවුන්ව ආණ්ඩුව පැත්තට ඒ දවස් වලම නග්ග ගත්තහ. එම නිසා දැන් නගින එවුන් ඉන්නෙ ආණ්ඩුවේ පමනි. ඉදල හිටලා නගින ඝණ්ඨාරෙද මේ පාර නගින්න පෙරම බස්සන්න ආණ්ඩුව පියව‍ර ගත්තාය.

දැන් ආණ්ඩුවට උඩින් නිගින්නට වෙන කවුරුත් නැත. ආණ්ඩුව මහ ජනතාවගේ කරේ නැග, තෙල් මිල, බස් ගාස්තු මිල, විදුලි ගාස්තු මිලත් ජනතාවගෙම කරේ නග්ගවලාය.

ප.ලි. මේකත් ගුරුවරයෙක්ගෙ කතාවකින් ගත්ත එකක්මයි.

ප.ප.ලි. Ms. Kidding, ඔයාගේ ඊ-මේල් චෙක් කරන්නෙ නැද්ද?

මේ ස’විස් එකටම තියෙන්නෙ ප්ලේන් හයක්ද කොහෙද. ඒවත් මරු ඇන්ටික් එව්වා. ඔය ප්ලේන් වලට වෙනමම එයා-පෝට් එකකුත් තියෙනව. එයාපෝට් එක ඇතුලට යද්දිම දැක්කෙ රැකියා අබෑර්තු පෝස්ටර් එකක්. “අට පාස්, බර වාහන දාවනයේ අවුරුදු දෙකක පළපුරුද්ද ඇති අයෙකු පයිලට් තනතුරට අවශ්‍යය වී තිබේ. අදම අමතන්න 077 *** *** *” අම්මට සිරි, අ‍ඩේ මටත් මෙතනට ආවනම් ‍පයිලට් කෙනෙක් වෙන එක ගේමක් නෙවෙයිනෙ. ඕකත් හෙමීට කියවගෙන ‍ප්ලෙන් එක තියෙන තැනට ගියපුවහමයි දැක්කෙ ප්ලේන් එකෙ හැටි. අර 80 ගනන් වල සී.ටී.බී. එකට දාපු බස් එකක් වගෙ. ලෑලි ගහල තමයි ප්ලේන් එක ශේප් කරල තියෙන්නෙ. ඒ මදිවට සීට් වලට තියෙන්නෙ ප්ලාස්ටික් පුටු. ඔය මොනව වුනත් ප්ලේන් එකෙ යන්න මාර සෙනඟක් ඉන්නව. ඒ සෙන‍‍ඟ කරන්දරාවෙ හැටියට ෆූට් බෝඩ් එකෙත් යන්න වෙයි වගෙ. කොන්දෙක් ඉඳගෙන කට්ටිය ටිකට් කඩ කඩා අතුලට දානව. මමත් ගිහින් ‍අහවල් දිහාවට යනවැයි කියල ටික‍ට් එකක් ඉල්ලුව. කොන්දත් ටිකට් පොනෙක් ටිකට් එකක ලියල දීල කිව්ව මැද්දට ගහින් අල්ල ගන්න කියල. මාත් මැද්දට ගිහින් බලද්දි කට්ටිය හිටගෙන පොල්ලෙ එල්ලිල ඉන්නව. මාත් ඉතිං ගිහින් පොල්ලෙම එල්ලුනා. යකෝව් ලංකාවෙ ප්‍රයිවට් බස් එකක යන එක මීට වඩා ලේසියිනෙ.

ටිකක් වෙලා යද්දි පයිලට් ඇවිත් ඉස්සරහ දොර ඇරල ඉදගත්ත ඩ්‍රයිවින් සීට් එකෙ. මිනිහ බුලත් විටකුත් හප හපා හිටියෙ. දැනුයි මීටර් වුනේ, මිනිහ ඉදගත්ත තැන තියෙන්නෙ සුක්කානමක්නෙ. ගියර් පෙට්ටියකුත් තියෙනව. දැන් නිකන් හිතට සැකයි මේක ප්ලෙන් එකකද් බස් එකක්ද කියලත්. ඔය අස්සෙ එකෙක් වඩේ කූඩෙකුත් උස්සගෙන “වඩේ වඩේ වඩේ …” කියල කෑ ගගහ වඩෙත් විකුනනව. විනාඩි පහකට විතර පස්සෙ ප්ලෙන් එක ඇද්දුව. දැන් ටික ටික උඩට යනව. කොන්ද ෆුට් බෝඩ් එකෙ එල්ලිල ඉන්නව. ඔහොම ටිකක් දුර යද්දි ප්ලේන් එක ‍කඩාගෙන වැටෙනව වගේ තෙරුනා.

එක පාරටම ගැස්සලා ඇහැරෙද්දි මම හිටියෙ ඇද පල්ලෙහා.

ප.ලි. ගුරුවරයෙක් කියපු කතාවක් උඩ තමයි මේ කතාව ලිව්වෙ.

හෙට තියෙන ලොකුම අවුල තමයි ගණන් උගන්නන සෑර්. අපි ගනන් පීරියඩ් එකෙ ඉන්නෙ සතියට එක දවසයි. ඒ දවසෙත් ඉන්නෙ එක පීරියඩ් එකක් විතරක් තියෙන නිසා. සමහර එවුන් ඉන්නව තාම එක දවසක්වත් ගනන් සර්ව දැකපු නැති එවුන්. හෙට පියා එක්ක සර්ට කතා කරන්න ගියොත් වැඩේ අල වෙනව ෂුවර්. සර් කියයි “මේ ළමය මගෙ පංතියේද? මමනම් ජීවිතේට දැකල නෑ පංතියේ ඉන්නව” කියල.

කෙමිස්ට්‍රි මැඩම් ගැන නම් කතා කරල වැඩක් නෑ. ගත් කටටම කියයි මෙහෙම ගියොත්නම් ෆේල් වෙනව කියල. ඒක ඉතිං වෙන කවුරුත් කියන්න දෙයක් නෑ අපි දන්නව. ෆිසික්ස් නම් ශේප් කරගන්න පුලුවන් වෙයි. මොකද සර්ට මාව වැඩිය මීටර් නෑ. පංතියේ ඉන්න එපැයි මීටර් වෙන්න.

ඔය ‍ඔක්කොම හරි. අපේ පංතිය ඉස්සරහ කෙමිස්ට්‍රි ඔෆිස් එකෙ ඉන්න අක්කට අපේ පංතියේ එවුන් ‍ලයින් දානව කියල කවුරු හරි කීවොත් එහෙමනම් ආයෙ ඉදල වැඩක් නෑ. වහ ටිකක් කාල මැරෙනව හොදයි. තව ඉතිං ෆෝන් ගේන ඒව, ෆේස්බුක් අනම් මනං ඇදල ගත්තොත් බඩුම තමයි. එහෙම උනොත්නම් තව මාස ගානකට පෝස්ට් එකක් ලියවෙන එකක් නැ. කොල්ලන්ගෙ කටවල් තමා ඊලගට. උන් මොකෙක් හරි කෙල්ලෙක්ගෙ නමක් කියල කෑ ගැහුවොත් ෆෝන් එකටත් කෙල වෙනව.

එහෙනම් ඉතිං අපේ එවුන්ට අඹ සරණයි! කිව්ව.

ඕනෙම වලියකට ඇරන් යන්න ඕනෙ මේ වගෙ සෙට් එකක් තමයි.

හොදට කතා කරන්න පුලුවන් එකෙක්: ඉස්කෝලෙ විවාද කණ්ඩායමේ එකෙක් හරි කමක් නෑ හොදට කතා කරන්න පුලුවන් නම්. ගහගන්න බැරි වුනත් මෙහෙම එකෙක්ව වටිනව වලිය ගොඩින් කතා කරල ශේප් කරගන්න.

පැනල ගහන එකෙක්: වලියක් කිව්වහම ඉතිං දෙපැත්තෙම සෙට් ඉන්නවනෙ. ඒ නිසා කවුරුත් ඉස්සරවෙලා වැඩේ චා කරගන්න කැමති නෑ. හොදම වලි කාරය වුනත් මුලින්ම ගහන්න කැමති නෑ. කොහොම හරි දැන් සෙට් එකේ එවුන්ට ගහන්නම ඕනෙ නම් වලිය ස්ටාර්ට් කරන්න තමයි පැනල ගහන එකෙක් ඕනෙ. ගොඩක් වෙලාවට ඔහොම පැනල ගහන එවුන් ඇගෙන් පොඩි බටු ඇට වගේ තමයි. ඒ වුනාට පවර් එක වැඩී. පැනල ගහපු ගමන් ලොකු වලියක් තමයි.

ගහගන්න බැරි වුනත් හෙන සයිස් පොරක්: ලොකු, හෙන සයිස් ‍එකෙක්ව ගෙනියන්නම ඕනෙ. ඌව දැකපු ගමන් බය වෙන එකෙක්නම් වඩාත් හොදයි. ගහගන්න බැරි එකෙක්නම් සෙට් එක පිටිපස්සෙන්ම ලොකුවට පේන්න හිටියොත් ඇති. ඇහුවොත් කියනව ඌ බහින්නෙ ලොකු කේස් වලට විතරයි කියල. අනිත් පැත්තෙ එවුන්ට කට උත්තර නැති වෙනව ෂුවර්.

ටවුන් එකේ හොඳම වලිකාරයො ඉන්න ඒරියා වල එකෙක් දෙන්නෙක්: කුරුණැගලනම් එහෙම පැති තුනක් තියෙනව. ඒව වත්ත, ගල, මාකට් එක තමයි. ඔය පැත්තක ඉන්න එකෙක් කිව්වොත් වෙන කවුරුත් ටෝක් දෙන්න එන්නෙ නෑ. ඔය පැත්තෙම වෙන්න ඕනෙත් නෑ. ඔය වත්තට අල්ලපු වත්තෙ හරි, නැත්නම් ගල(එළු ගල) තියෙන පාරෙ එකෙක් වුනත් වලියකදි වටිනව.

පිරිසක්: අන්තිමේටම ඕනෙ‍ හොද පිරිසක්. ගහගන්න බැරි එවුන් හරි කමක් නෑ. පාරෙ යන එවුන් හරි කමක් නෑ පිරිසක්. කට්ටිය ගොඩක් ඉන්න තරමට අනිත් පැත්තෙ එවුන් ටිකක් අදි මදි කරනව ගහන්න.

ඔය විදිහෙ සෙට් එකක් වලියකට ඇරගෙන ගියොත් ගොඩ දාගන්න බැරි වෙන එකක් නෑ. මොකක් වුනත් ගහ ගන්න පුලුවන් එවුන් දෙන්නෙක් තුන්දෙනෙක් විතරත් ඉන්න ඕනෙ. බැරි වෙලා හරි අනිත් පැත්තෙන් ගැහුවොත් එහෙම.

ලංකාවෙ වගේම මේ රටෙත් විභාග කියල ඒව තියෙනව. අපිට විභාග කිව්වම අභාගෙ වගේ මේ රටෙත් එහෙම ඇති. මේ කියන කතාව භෞතික විද්‍යාව ප්‍රශ්න පත්‍රයට සම්බන්ද දෙයක්. භෞතික විද්‍යාව ප්‍රශ්න පත්‍රයේ තිබ්බලු පීඩනමානය, සිංහලෙන් කියනවනම් බැරෝමීටර් එක පාවිච්චි කරල යම් කිසි උසක්‍ හොයා ගන්නෙ කොහොමද කියල. යන්තම් හරි භෞතික විද්‍යාව දන්න කෙනෙක් දන්නව පොළව මට්ටමේ ඉඳල ඉහලට යද්දි පීඩනය වෙනස් වෙනව කියල. ඉතිං බැරෝමීටරයෙ පෙන්නන පීඩනය මේ තරම් උසකදී තියෙන පීඩනය කියල ඇරගෙන උස කියන්න පුලුවන්.

හැබැයි මේ කතාවෙ ඉන්න චරිතය සම්මතයෙන් ඔබ්බට හතන කෙනෙක්. මේ පොර උත්තරෙ විදිහට ලිව්වෙ මෙහෙම දෙයක්. තමන්ට මැන ගන්න ඕන උසට ගිහින් (උදාහරණයක් විදිහට උස ගොඩනැගිල්ලක උඩම තට්ටුව ගමු) විරාම ඝටිකාවක්, සිංහලෙන් කි‍යනවනම් ස්ටොප් වොච් එකක ඇරගෙන බැරොමීටරය ගුරුත්වජ ත්වරණයෙන් පහලට වැටෙන විදිහට අත හැරල කොච්චර වෙලාවකින් පහලට වැටෙනවද කියල කාලය ගණනය කරනව. පහලට ‍වැටුනද කියන එක හොයා ගන්නෙ ‍බැරෝමීටරය පහලට වැඩුනාම බිදෙන හඩෙන්. ඒ කාලය t ලෙස ඇරගෙන චලිත සමීකරණයකට දාල උස හොයාගන්නව.

සම්මතයෙන් බැහැර වුනත් උත්තරය ගොඩක් දුරට හරි. නමුත් මේ උත්තරයට ලකුණු ලැබෙන්නෙ නෑ. ලංකාවෙ බැ‍රි වුනත් මේ රටේදී උත්තරය වෙනුවෙන් තර්ක කරන්න පුලුවන්. මේ තර්කට හරි වුනත් බැරෝමීටරය විනාශ වෙන නිසා ලකුණු දෙන එක ප්‍රතික්ශේප කරල තව වාරයක් ලබා දෙනව හරි උත්තරය ලියල දෙන්න. මේ පාර කරන්නෙ අර විදිහටම උඩට ගිහින් බැරෝමීටරය ලනුවක් ගැට ගහල අතහරිනව. බිමට වැටෙන්න ඕන්න මෙන්න වෙද්දි t කාලය හොයා‍ගෙන සමීකරණයක් උදව්වෙන් උස හොයනව. ඒ පාරත් ලකූණු දෙන එක ප්‍රතික්ශේප කරනව. අවසානයේ හරි උත්තරය ලබා දීල ලකුණු ලබා ගත්තත් ප්‍රශ්න පත්‍ර කතෘට දොස් පවරනව ප්‍රශ්නයක් අහද්දි හරියට අහන්න ඕනෙ කියල.

ප.ලි. වැඩිය හිනායන්නෙ නැති වුනත් ගන්න දෙයක් මේ කාතාවෙ තිබ්බ කියල හිතනව. ගොඩක් දෙනෙක් මේ කතාව අහල ඇති. අහල නැති අයට දැනගන්න ලීවෙ. මේ විදිහට සම්මත විදිහෙන් බැහැර වෙලා උත්තර දීපු කෙනා පසු කාලෙක රසායනික විද්‍යාඥයෙක් වෙනව. නීල්ස් බොර් කියන පුද්ගලය තමයි මේ විදිහෙ උත්තරයක් දීල තියෙන්නෙ.

එක ලොක්කෙක් මේ කොල්ලගෙන් මෙහෙම අහනව
“දැන් තමුසෙ පොලිසියට බැදුන කියමුකො. තමුසෙ වැඩට එද්දි දකිනව කොම්පඤ්ඤ වී‍දියේ මිනිහෙක් මැරිල වැටිල ඉන්නව. තමුසේ දැන් මොකද කරන්නෙ?”

කොල්ලත් ඉතිං උත්තර දෙනව
“මුලින්ම සෑර් මම ඔය මැරිච්ච මිනිහව කොහොම හරි මැලේ වීදීයට උස්සගෙන යනව. ඊට පස්සෙ මැලේ වීදියේ ඉදන් ඒ ගැන රිපෝට් එකක් ලියනව.”

ලොක්ක අහනව
“මොකටද ඕයි තමුසේ මිනිය මැලේ වීදියට ඇරගෙන යන්නෙ?”

කොල්ලා කියනව
“සෑර්, මට කොම්පඤ්ඤ කියල ලියාගන්න බෑ” කියල  :D

—-

ඔන්න මනම්පිටිය පොලිසියේ වැඩ කරනවලු වයසක් පැන්ෂන් යන්න ඕන්න මෙන්න කියල තියෙන සාජන්ට්ල දෙන්නෙක්. ඔය පොලිසියටම ඕ.අයි.සී. විදිහට පත්වෙලා එනවලු තරුණ පොලිස් කාරයෙක්. දැන් මේ ඕ.අයි.සී. ඇවිල්ල පොලිසියෙ සේවකයන්ගෙ මීටින් එකක් ඇරගන්නව. මීටින් එකට එන අර වයසක සාජන්ට්ල දෙන්නට මූ බනිනවලු “මොනවද ඕයි තමුසෙල මෙච්චර කාලෙකට කරල තියෙන්නෙ. මෙච්චර වයසට යනකම් සාජන්ට් විදිහට ඉන්නෙ තමුසෙල කිසිම වැඩක් කරල නෑනෙ. නිකන්ම බුල ගහගෙන ඉදලනේ” කියල. ඔහොම බැනල සාජන්ට්ල දෙන්නට යන්න කිව්වා.

දැන් ඉතිං මේ සාජන්ට්ල දෙන්න මාර අප්සට් එකේ මූඩ් ගහගෙන යනවලු මනම්පිටිය පාළම උඩින්. ‍එකෙක් කියනව “බලපංකො බන් අපේ පුතෙක් වගෙ කෙනෙක්නෙ අපිට බැන්නෙ” කියල. ඉතිං දෙන්න මෙහෙම දුක් වෙවී යද්දි අනික් සාජන්ට් දකිනවලු පාලම උඩ පාර්සලයක් තියෙනව. මේක අනිත් සාජන්‍ට්ටත් කියල දෙන්නම ගිහින් පාර්සලේ ඇරල බලනවලු.

දෙන දෙයියො ගෙදරටම ගෙනත් දෙනව කියන්නෙ මේකට තමයි, පාර්සලෙ ඇතුලෙ බෝම්බ හතරක් තියෙනවලු. දැන් දෙන්නටම මාර හැපීලු. එක්කෙනෙක් ඔය පාර්සලෙ ඇරගෙන තුරුලු කරගෙන අනිත් එකාට කියනවලු “බලපං‍කො මචං දෙන දෙයියො ළගටම ගෙනත් දෙනව. එක්ක නෙ‍මෙයි හතරක්ම. දැන්ම මේ බෝම්බ ටික ඕ.අයි.සී. මහත්තයට පෙන්නල කියමු අදම අපි වැඩ පටන් ගත්ත, මෙන්න බඩු කියල”.

දැන් ඉතිං දෙන්න බෝම්බ තියෙන පාර්සලෙත් ඇරගෙන පොලිසියට යනව. යන ගමන් එක සාජන්ට් කෙනෙක් අහනවලු “මචං දැන් මෙහෙම බෝම්බ ටික ඇරන් යද්දි එකක් පිපුරුනොත් එහෙම අපි ඕ.අයි.සී. මහත්තයට මොනවද කි‍යන්නෙ” කියල.

අනිත් සාජන්ට් කියනවලු “කමක් නෑ බං. අපි කියමු තුනයි ති‍බ්බෙ කියල”

ප.ලි. මේ කතා දෙකම කිව්වෙ අපේ භෞතික විද්‍යාව පංතියේ සර්.

මේ කතාව වුනේ ගිය මාසෙ කෙමිස්ට්‍රි පංතියකදි. ඔය පංතියට වැඩිය ළමයි එන්නෙ නෑ. 75ක් විතර තමයි එන්නෙ. ඕකට එනව අපේ ඉස්කෝලෙ සහෝදර බාලිකා පාසලට ඒ/ලෙවල් කරන්න ආපු හොදම වටේ යන් කෙල්ලො සෙට් එකක්. ඒ සෙට් එකෙත් හිටිය අපේ වයසේ කෙල්ලොන්ගෙ රෑන්කින් වල එකට හිටපු සුපිරි කෑල්ලක්. අපේ එවුන්ටත් ඉතිං ‍ඔය කෙල්ල දිහා බල්න‍්නෙ නැතුව ඉගෙන ගත්තට වැඩක් නෑ වගේ. ඔය අස්සෙ මගෙ එහා පැත්තෙ හිටපු එකා කැමරාවක් ගෙනල්ල මේකිගෙ ෆොටෝ ගන්න හදනව. කොච්චර ගත්තත් හරියට එකක් වදින්නෙ නෑ. පේන්නෙ නැති වෙන්න ගන්නත් එපැයි. කොච්චර ගත්තත් හරියන්නෙ නෑ. මට ඉස්සරහින් හි‍ටියෙ ෆොටොග්‍රැ‍ෆි කරපු එක ජාතියක පිස්සෙක්. ඌ “පේන්නම ගනිං බන්, ඕකිට දැක්කට ගානක් නෑ. දැක්කොත් එහෙම තව ටිකක් ලස්සනට ෆොටෝ එකට ඉදී” කියල කැමරාව ඇදල ඇරගෙන ෆොටෝ එකක් ගත්ත. ඒ පාර මේ කෙල්ල ඒක දැක්ක. කට්ටියම ටක් ගාල ‍මුකුත් වුනේ නෑ වගෙ පාඩමට බෙල්ල දාල ශේප් වුනා.

ඊට විනාඩි 30කට විතර පස්සෙ පංතියේ ඉන්ටවල් එක දුන්න. අපිත් ඉතිං බඩගි‍න්නෙ ඉදල ඉක්මනට හැමදාම කන්න යන පොඩි කඩෙට රිංගුව. ඒ කඩේට යන්නෙ අපේ සෙට් එකෙන් 4ක් 5ක් විතරයි. අනිත් උන් ටිකක් ඈත ක‍ඩේකට යනව. කොහොම හරි අපි කඩේට යනකොට මේ වටේ යන් කෙල්ලො සෙට් එකත් අපේ පිටිපස්සෙන්ම වගේ ආව දැක්ක. වැඩිය ගානකට ගත්තෙ නෑ. අපේ එවුන් ක‍ඩේට ගිය ගමන් කන්න ගත්ත. මම ටිකක් වෙලා ෆෝන් එකේ මැසේජ් එකක් කියෙව්ව. ඒත් එක්කම හොද ෆුල් සූට් ඇඳල ටයි දාල දෙන්නෙක් කඩේ ඇතුලට ආව. ආපු ගමන් මගෙ එහා පැත්තෙ හිටපු එකාව ඇදල ඇරගෙන ඌගෙ ෆෝන් එක ඉල්ලුව. ඌත් මෝඩය වගේ ෆෝන් එක දික් කලා. ඌගෙ වෙලාවට ඒක ටිකක් බාල ෆෝන එකක්. කැමරාවක් නෑ. ඊට පස්සෙ මාව අඳල ඇරගෙන අතේ තිබ්බ ෆෝන් එක ගත්ත. ෆෝන් එක ගත්තට පොරට Main Menu එකට යන්න විනාඩියක් විතර ඔබන්න වුනා. ඒකට ගියත් ෆොටෝ තියෙන තැනක් හොයාගන්න ඌට බැරි වුනා. ඌ චාටර් වෙනව වගේ දැනිල ෆෝන් එක මගෙ අතට දීල “තමසෙල ක්ලාස් එකෙ ළමයින්ගෙ ෆොටෝ ඇරන් ඊ-මේල් කරන්න එපා” කියල කනට එකක් ගැහුව. මට හොල්මන් වගෙ. ඒත් එක්කම අපේ හිටපු එකෙක් ගේම ඉල්ලුව. ඌටත් මොකක්ද එකක් කියාගෙන පොර එලියට බහින්න හදද්දි ක‍ඩේ හිටපු අයියා වලියට බැස්ස. “තමුසේ මොනවද පොඩි එවුන්ට ගහන්නෙ $%@!$!?” කියල අහගෙන ඌව කඩෙන් එලියට දැම්ම. ඌත් “සොරි අ‍යියෙ” කියාගෙන එලියට ගිහින් ටිකක් ඈතට වෙල අපි එනකම් බලාගෙන හිටිය.

කඩේ අයිය ටක් ගාල ගිහින් ත්‍රීවීල් පාක් එකෙ එවුන්ට සීන් එක කියන අතරෙ අපේ එවුන්ට ‍කෝල් දීල ගෙන්න ගත්ත. අපෙ හිටිය 40ක් විතර කොල්ලො සෙට් එකක්. කට්ටිය ටික ටික වැ‍ඩි වෙද්දි ආපු එවුන් දෙන්න එතන තිබ්බ බැංකුවක් අස්සට රිංගුව. අපිත් ඉතිං කීයට හරි එලියට එයිනෙ කියල විනාඩි 45ක් විතර බලාගෙන හිටියත් පොරගෙ හෙවනැල්ලවත් දකින්න හම්බ වුනෙ නෑ. අන්තිමේට බලාගෙන ඉදල පංතියට යන්න ලෑස්ති වෙද්දි එකෙක් ඌ ආපු බයික් එක පෙන්නුවා. මිනිහා කීයට හරි බයික් එක ගන්න එන්න ඕනෙනෙ කියල බයික් එකේ සයිඩ් කන්නාඩි දෙකයි, ප්‍ලග් ටොප් එකයි ගලවල රෝද දෙකේම හුලන් ඇරල පංතියට ගියා. පංතිය ඉවර වෙලා යද්දි ඌ බයික් එක තල්ලු කරගෙනම ගිහින්.

ඊට පස්සෙ ඌ ආයෙ තාම ඇහැට දකින්න ලැබුනෙ නෑ. හැබැයි අර වටේ කෙල්ලො ටිකවනම් සයිඩ් කන්නාඩි කිය කියා බයිට් කලා. පස්සෙ දවසක මගෙ යාළුවෙක්ට කියල තියෙනව මට සොරි කියන්න කිව්ව කියල. ඒක ඉතිං තාම හරියටම ෂුවර් නෑ.

කොහොම හරි ‍එදා ඉදල වලියක් ගැන කිව්වොත් “මචං ඌට බයික් එකක් තියෙනවද දන්නෙ නෑ” කියල ඔය කතාව මතක් කරනව.

නමුත් හිතන්න, මේ විදිහට SOPA පනතට විරුද්දව අන්තර්ජාලයේ තියෙන ප්‍රබලතම වෙබ් අඩවි විකිපීඩියාව කලාක් මෙන් තමන්ගෙ සේවාව නැවැත්තුවොත්. Google, Facebook, YouTube වැනි සේවාවන් සියල්ලම මෙම SOPA පනතට විරුද්දව තමන්ගෙ සේවාව නැවැත්තුවොත්. නිකමට Google ගැන හිතමු. Google යොදාගෙන දවසකට මිලියන ගානක් තමන්ගෙ අන්තර්ජාල සෙවීම් කටයුතු කරනව. ඒ Google තරම් හොද තවත් සෙවුම් යන්ත්‍රයක් නැති නිසාමයි. ඉතිං දවසකට Google නැති වුනොත් මිලියන ගානක් අනාථ වෙනව. Google වෙනුවට Yahoo පාවිච්චි කරන්න පුලුවන් කියල කෙනෙක් කියයි. ඒත් කාටද සහතික වෙන්න පුලුවන් Google වලින් දෙන දේ Yahoo වලින් ගන්න පුලුවන් කියල.

ලොකයේ දෙවනියට ජනප්‍රියතම වෙබ් අඩවිය වන Facebook ගැන හිතන්න. Facebook හරහා දවසකට එකිනෙකා හා සම්බන්ධ පුද්ගලයින් මිලියන ගානක්. කිසියම් පනිවිඩයක්, තමන්ගෙ වැදගත් සිදුවීමක් බෙදාගන්න නොහැකි වෙනව කියන්නෙ, ඇත්තටම එහෙම ඒ දේ නිසා පිස්සු ‍හැදුන පුද්ගලයෙක් නැ කියල කියන්න පුලුවන් වෙයි කියල හිතන්න බෑ. ඒ තරම් තමන්ගෙ ජීවිතය අන්තර්ජාලයත් එක්ක බැදිනු මිනිසුන් පිරිසක් මේ ලෝකෙ ඉන්නව.

මේ පොඩි කරුණු ටික කියවල නිකමට කල්පනා කරල බලන්න, අන්තර්ජාලය නැතුව ඔබට කුමක් වේයිද කියල.

ප.ලි. සහතික කරල කියන්න පුලුවන් එහෙම දවසක් උදා වුනොත් මට කෑවට කෑවේ නෑ වගේ දැනෙයි. ප.ප.ලි. ඇත්තටම කනගාටුයි මට කියන්න ඕන වුන දේ හරියට කියන්න හම්බ වුනේ නැති එක ගැන. මට කියන්න ඕනෙ දේ කියාගන්න මට කියාගන්න තේරෙන්නෙ නෑ.

ඹය කියන ජාතියෙ බස් අපේ පැත්තට වැඩිය නෑ. උදේට ඉස්කෝලෙ යන වෙලාවට යන්න පුලුවන් විදිහෙ බස් අහුවෙන්නෙ දෙකක් විතර. අනිත් ඒව දුර යන බස් (කොළඹ-අනුරාධපුරය, කොළඹ-කැකිරාව වගේ ඒවා). කොහොම හරි ඔය යන්න පුලුවන් විදිහෙ බස් දෙකත් ආත්මෙකට නවත්තන්නෙ නෑ. පාරට මැද්දට වෙලා අත දැම්මත් කොහෙන් හරි නවත්තන්නෙ නැතුව යනව. ඒ නිසා ඉතිං උදේ වරුව හැමදාම වගේ යන්නෙ ප්‍රයිවට් එව්වගෙ තමා. හැබැයි ඔය බස් නවත්තන වෙලාවලුත් තියෙනව. ලස්සන ගෑණු කෙනෙක් එහෙම ‍හෝල්ට් එකක හිටියොත් අත දාන්න ඕනෙත් නෑ අනිව කකුල් දෙක ගාවම නවත්තනවා. මුන්ට හෙන ගහන්න ඕන මේ කරන අපරාදෙට.

උදේට යන්න බැරි වුනත් හවසටනම් කොහොම හරි සී.ටී.බී. තමයි. සමහර දවස් වලට ඉස්කෝලෙ ඇරිල පැයක් එක හමාරක් විතර බලා‍‍ගෙන ඉන්නව බස් එනකම්. ඔහොම වේලිලා වේලිලා ඉඳල එන බස් එකේ සීට් එකක් අල්ලගන්න ස්ටෑන්ඩ් එකට දාන්න කලින් බස් එකට නගින්න ඕනෙ. එච්චරකට සී.ටී.බී. යන්න කට්ටිය බලාගෙන ඉන්නව. කොහොම හරි බස් එකක් ආව කියමුකෝ, සමහර දවස් වලට සීසන් වලින් යන එවුන්ට බස් එකට නගින්න දෙන්නෙ නෑ. යනකොට නගින්නලු. එතකොට තමා මුන්ගෙ අම්මල තාත්තල මතක් වෙන්නෙ.

කොන්ද කියන්නෙ කොහෙ හරි තැනකින් (උදාහරණයක් විදිහට ගත්තොත් කුරුණෑගල-කෑගල්ල බස් එකේ: පොල්ගහවෙල) එහාට යන එවුන් විතරක් එන්නලු. ඇයි යකෝ මුන් එතනට යනකම් යන්නෙ උඩින්ද? ඔය වගේ කේස් වලට කඩ කැඩෙනකම් අපි කෑ ගහල ඇති. බස් නවත්තන්නෙ නැති වුනාම බස් වලට ගහපු කේසුත් හෙන ගොඩක් තියෙනව.

ඔය ඔක්කොම මගුල් කරල කොහොම හරි බස් එකට නැග්ග කියමුකො ඊට පස්සෙ කොන්ද කෑ ගහනව “ඔය පොල්ල අල්ලගෙන ඉන්න මල්ලි ‍ඉස්සරහට යන්න” කියල. ඒ වෙලාවට තමා කොන්දව බස් එකෙන් එලියට තල්ලු කරන්න හිතෙන්න. මුලින්ම පටන් ගන්නෙ “දෙපැත්තෙන් ඉස්සරහට යන්න දොර ගාව ඉන්නෙ නැතුව” කියල. “දෙපැත්තෙන් පේළි දෙකා…යි” තව ටිකක් ලෝඩ් එක වැඩිවෙද්දි “දෙපැත්තෙන් පේළි දෙකායි, මැද්දෙන පේළියා….යි” තව ලෝඩ් එක වැඩිවෙද්දි “දෙපැත්තෙන් පේළි දෙකායි, මැද්දෙන් පේළි දෙකා…යි”  ඒ වෙලාවට අපේ එවුන් කෑ ගහල කියනව “තව ටිකක් වෙලා යද්දි දෙපැත්තෙන පේළි දෙකයි, මැද්දෙන් පේළි දෙකයි, ඊට මැද්දෙන් තව පේළියයි” කියල.

ඉතිං අපිට සී.ටී.බී. එකක හොදක් කියල කියන්න තියෙන්නෙ ටිකක් අඩුවට යන්න පුලුවන් කමයි, ඉක්මනට යන එකයි විතරයි. සැප පහසුකම් ගැනනම් කියල වැඩක් නෑ. ‍මොන දේ වුනත් අපි සී.ටී.බී. එකක් තියෙද්දි කවදාවත් ප්‍රයිවට් බස් වලනම් යන්නෙ නෑ.

සර්ට ඉදල තියෙනව ලස්සන දුවෙක්. අපේ ඉස්කෝලෙ එවුන්ටත් ඉතිං ලස්සන කෙල්ලෙක් කිව්වොත් වෙන මොකුත් ‍ඕනෙ නෑනේ. සර් ඉස්කෝලෙට ආවේ මේට් ‍එකෙන්. දන්නවනෙ ඉතිං 30ට 40ට වැඩිය යන්න‍ බෑ. සර් ඉස්කෝලෙ එන ගමන් සර්ගෙ දුවවත් ඉස්කොලෙට දාගෙන තමයි එන්නෙ. හවසත් දුව ඉස්කෝලෙ ඉවර වුනාම යන්නෙ සර්ගෙ මේට් එකේ පිටපස්සෙ තමයි. අපේ එවුන්ට ඉතිං මේ කෙල්ලව බලාගන්නත් ඕනෙ, සර්ට මාට්ටු වෙන්නත් බෑ. ඉතිං අපේ එවුන් කරන්නෙ සර් දුවවත් දාගෙන මේට් එකෙ එද්දි එක පාරටම පාරට පැනල “සර් සර්.. මේ ගාන හදන්නෙ කොහොමද?” කියල පොතක් දික් කරන එක. සරුත් ඉතිං ඉගෙන ගන්න දක්ස ළමයිනෙ කියල පාරෙදිම ගාන කියල දෙනව. සර් ගාන කියල දෙද්දි ගාන අහන්න ආපු එවුන් කටත් ඇරගෙන සර්ගෙ දුව දිහා තමයි බලන්නෙ. අපේ ඉස්කෝලෙ දක්ස ළමයි.

ප.ලි. මේ සිද්දයි මට වුන දෙයක්වත්, මගෙ යාළුවෙක්ටව්ත් වෙච්ච දෙයක් නෙමෙයි. අපේ ඉස්කෝලෙන් අවුට් වෙච්ච අයියලගෙ වැඩ තමයි. සමහර විට ටිකක් හිනාවෙන්න ඇවිත් යන්න ලියන අභීත අයිය මේ ගැන ලියල තියෙනවද දන්නෙ නෑ.  එහෙම ලියල තියෙනවනම් ඒ ‍ගැන සමාව ඉල්ලනව.

ප.ප.ලි. ඔන්න මගෙ ඉස්කෝලෙ එහෙම අහන්න එපා හරිද